Liczba pojedyncza
Liczba pojedyncza, lp – szereg form fleksyjnych oznaczających pojedynczość przedmiotu lub osoby bez względu na to, czy jest to rzeczywiście jednostka (np. mały chłopiec biegnie), gatunek (np. pies szczeka) czy też zbiorowość (np. armia walczy)[1]. Nieliczne rzeczowniki mają tylko formy liczby pojedynczej (singulare tantum)[2][3]. Są to niektóre nazwy własne (np. Wisła, Bałtyk), większość rzeczowników będących nazwami materiałów (np. miedź), wiele rzeczowników oznaczających pojęcia oderwane (np. dobroć, radość) oraz rzeczowniki zbiorowe (np. szlachta, sitowie).
Zobacz też
![]() | Zobacz hasło liczba pojedyncza w Wikisłowniku |
- liczba mnoga
- liczba podwójna
- liczba potrójna
- liczba poczwórna
Przypisy
- ↑ Mistrík 1993 ↓, s. 226.
- ↑ AlenaA. Fiedlerová AlenaA., Nástin vývoje pomnožných jmen v češtině, „Slovo a slovesnost”, 36 (4), 1975 (cz.).
- ↑ KláraK. Osolsobě KláraK., SINGULARE TANTUM, [w:] PetrP. Karlík, MarekM. Nekula, JanaJ. Pleskalová (red.), Nový encyklopedický slovník češtiny, 2017 (cz.).
Bibliografia
- JozefJ. Mistrík JozefJ., Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratislava: Obzor, 1993, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
Kontrola autorytatywna (liczba):
- GND: 4198388-9
Encyklopedia internetowa:
- SNL: eintal_-_grammatikk
- Catalana: 0211041